کوچ

کوچ

نویسنده ی این وبلاگ ظرفیت نظرات مخالف را دارد.
اما خون آدمی که نظراتش بوی نصیحت بدهد پای خودش است!

پیوندها
يكشنبه, ۱۵ آذر ۱۳۹۴، ۱۰:۱۸ ب.ظ

بزرگ آرزو کن

دوست پسر سابقم به نجوم علاقه داشت. یک چیزهایی هم سرش میشد. گاهی دعوتش می کردن برای سخنرانی. یک بار یکی از سخنرانی هاشو این جور شروع کرد:" می ترسم از آینده ی کشوری که بچه هاش دوست ندارن درباره ی دایناسورها بدونن و نمی خوان فضانورد بشن".

معلم ادبیات باحالی داشتیم. یک روز وقتی از یکی از بچه ها شنید که می خواد معلم بشه گفت:"من می خواستم دانشمند معروفی بشم و شدم این، دیگه شما که...".

این چندمین باره که از چند تا پسربچه ی ده تا چهارده ساله می پرسم می خواید چه کاره بشید و همه به جز یکی گفتن دکتر. اون یکی می خواست فضانورد بشه. چند سال استرالیا زندگی کرده بود.

این بار از دخترهای سیزده تا شونزده ساله پرسیدم ماجراجویی و سفرهای هیجان انگیز دوست دارین؟ لب ها از دو طرف آویزون شد. گفتن خونواده هامون اجازه نمیدن. اون یکی گفت اصلا تو ایران چه کار هیجان انگیزی میشه کرد؟ نمی دونم زیادی واقع بین بودن یا که چی؟

راستش من هم نگران آینده ی مملکتی ام که بچه هاش نمی تونن بزرگ آرزو کنن.

موافقین ۳ مخالفین ۰ ۹۴/۰۹/۱۵
آیبک

نظرات  (۱۷)

۱۵ آذر ۹۴ ، ۲۲:۲۲ الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم
شما نگران نباش :)

پاسخ:
چشم، چون شما گفتی
همه ملت ها سقف آزادی دارند
سقف آزادی رابطه مستقیم با قامت فکری مردمان دارد , با همت بلند مردمان سقف بلند میشود , در جامعه ای که قامت تفکر و همت مردم کوتاه باشد سقف آزادی هم به همان نسبت کوتاه میشود . 
وقتی سقف آزادی کوتاه باشد، آدمهای بزرگ سرشان آنقدر به سقف میخورد که حذف میشوند، آدمهای کوتوله اما راحت جولان میدهند، بعضی از آدمهای بزرگ هم برای بقا آنقدر سرشان را خم می کنند که کوتوله میشوند.
آن وقت سقف ها هی پایین تر و پایین تر می آید و مردم هی بیشتر و بیشتر قوز میکنند
تا اینکه تا کمر خم میشوند و دیگر نمیتوانند قد راست کنند .
مردم نیز آزادی شان میشود یواشکی 
و زندگی شان میشود جهنم!
تئوﻮﺩﻭﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﯾﻮﻓﺴﮑﯽ "
یعنى میگى مشکل از کجاست؟ تربیت و ذهنیت غلط بچه ها؟ یا شرایط کشور؟! یا آموزش بد؟ فرهنگ غلط؟
پاسخ:
شاید همه ی اینا با هم
حرفم این بود,این فرمایش داستایوسکی راجع به سقف آرزو ها هم مصداق داره!
پاسخ:
انگار درباره ی آرزوها بامعناتره حتی
مشکل از کجاست؟ از نظر من تو مشکلات هر آدمی بالای 90 درصد مشکل خودشه چون آدم موجود مختاره.
حالا تو اون 10 درصد دیگه هم به نظرم اقلا بین 70 تا 90 درصدش پدر و مادرهامون مقصرن. که خیلی دیرتر از همه جای دنیا آرزوهای بچه رو به خودش می سپرن و فکر می کنن تا بچه رو دکتر (منتهای تحصیلات؟!) نکنن و یا با پول و پارتی یه جا دستش رو بند نکنن اعتبار نداره تو مملکت ولش کنن.
وقتی یه بچه ی 10 تا 14 ساله جای خلبانی یا فوتبالیست شدن (شغل محبوب پسرها در این سن) می گه می خوام دکتر بشم نه ربطی به همتش داره نه آزادی مملکت مشخصه القای مستقیم پدر مادرشه. یک درصد هم شک نکنید. آزادی ما بیشتر از همه توسط پدر مادرهامون سلب میشه نسبت به جوامع دیگه
پاسخ:
من به تاثیر پدر و مادر برنامه های تلویزیونی و نظام آموزش پرورش رو هم اضافه می کنم.
ارزوی بچگی من این بود که توی سیسیل ایتالیا به دنیا میومدم و بعد میشدم جزو مدارودسته مافیا:دی یه تشکیلات مافیایی واسه خودم میداشتم:)) هعی!! چی فکر می کردیم چی شد!! 
پاسخ:
این که بیش تر شبیه حسرته تا آرزو:-) حالا که متاسفانه سیسیل دنیا نیومدی :-))
کشور ما جای آرزوهای بزرگ نیست و چه خوبه که بچه ها اینو می فهمند. 
منم عین توکا دوست داشتم سیسیل رو می دیدم:))
پاسخ:
خب می تونن ایران نمونن. بزرگ آرزو کردن یعنی همین که از مرزها رد بشی و از دنیایی که توش هستی فراتر بری.
۱۶ آذر ۹۴ ، ۰۰:۵۶ فاطیما کیان
به یه گودزیلای هفت ساله گفتم "عزیزم دوست داری در آینده چه کاره بشی؟" زل زد بهم گفت "خاله حوصله داریا ؟! ارث بابارو میخورم و با تبلتم انگری بردز بازی میکنم "

!!!? Can you believe it

:|
پاسخ:
حالم بد شد اصلا :\
یبار یکی از اساتید ما گفت به عنوان شهرساز خیلی کوچیک فکر می کنیم، یعنی وقتی میگن روگذر یا پل عابر پیاده طراحی شده همون اولش از قیمتش می پرسیم این در حالیه که توی کشورهایی مثل عراق و افغانستان که دچار مشکلات پیچیده تری نسبت به ایران هستند طرح های بلند پروازانه شهرسازی اجرا می شه و وقتی ما در مورد هزینه اش می پرسیم میگن در مقیاس ملی اصلا هزینه مطرح نیس...راستی کارتون های دوران بچگیمونو یادته؟ ساده خوب و خاطره انگیز بودن اما انقدر تکرار می شدن که هیچ لطفی نداشتن، اینطوری زندگی هامون شکل گرفت.
پاسخ:
ابتدایی بودم. یک همکلاس خیلی بااستعداد و شیطون داشتیم. یک روز گفت خانوم من می خوام رییس جمهور بشم. معلممون لبشو گزید که زشته، نگو! از همون موقع تا الان فکرم درگیره که چرا زشته؟!
اون تنها بچه ای که می خواست فضانورد بشه واسش از استرالیا کارتون های آموزشی زبان می فرستن و فقط اون ها رو میبینه. پس به قول تو حتی کارتون ها هم موثرن
گاهی وقتا آرزوهای کوچیک هم به تحقق نمیرسه چه برسه به آرزوی بزرگ..

ناامیدی و بی هدفی داره بیداد میکنه...
پاسخ:
اغلب این جوریه که بزرگ آرزو کنی به کوچیک هاش می رسی. کوچیک آرزو کنی به هیچی نمی رسی
بی انگیزگی و بی هدفی توصیف غالب بچه های این دوره است.
۱۶ آذر ۹۴ ، ۱۲:۵۹ شیمیست خط خطی
یادم باشه یه پست از آرزوهای دخترهای دبیرستانی بنویسم. منو که شکه کرد!!
پاسخ:
از بزرگی یا کوچیکی؟!
آره حتما بنویس. باید جالب باشه
سهم بزرگی از مشکل بر گردن والدینه متاسفانه، چون تربیت اولیه بچه ها به عهده آن هاست. بچه ها خیلی باهوش اند. آن ها دقیقا رفتار پدر و مادر و بزرگتر هاشون رو کپی می کنن و از آن ها الگو می گیرند. وقتی پدر و مادری برای بچه کتاب نخره، وقت براش نگذاره، چجوری سقف آرزو ها و تخیلات بچه شکل بگیره؟ وقتی بچه ای یک برنامه مستند علمی ندیده، یک کتاب در رابطه با فضا نخوانده، وقتی از فضا و فضانوردی هیچی نمی دونه، خوب مسلما تو آرزوهاش هم جایی نداره. 
من دوست داشتم هم فضانورد بشم هم باستان شناس. هیچکدوم نشدم. اما باستان شناسی رو دنبال کردم و یکی از پروژه های ارشدم شیمی باستان شناسی بود. نجوم هم که فکر کنم از علایق خیلی از بچه های هم نسل ما بود. قسمت بشه تو زندگی بعدیم فضانورد میشم. D: D:
پاسخ:
من این قدر به نقش پدر و مادر تا یک سنی ایمان دارم که واسشون حق اعتراض به بدرفتاری های فرزندشون قایل نیستم چون اون بچه هر چی هست حاصل تربیت خودشونه
۱۷ آذر ۹۴ ، ۱۹:۵۶ حسین بوذرجمهری
مطلبتون خوب و تأمل بر انگیزه
منتها نیازی به گفتن همون دو سه کلمه اولش یعنی «دوس پسر سابقم» نبود. اگر امکانش هست برای احترام به حق کسانی که هنوز این مسائل براشون حرمت داره این چند کلمه رو حذف کنید.
پاسخ:
شاید نیازی به گفتنش نبود اما ازون غیر ضروری تر پاک کردنشه. 
من برای هیچ کس در نوشته هام چنین حقی قایل نیستم
۱۷ آذر ۹۴ ، ۲۲:۱۸ روشنا ی صبح
بیشتر از اینکه جامعه داغون باشه
خود بچه ها تنبلن! باورکن! حتی حال ارزوکردنم ندارن!
پاسخ:
آره باور می کنم. همین طوره
هووف منم با این قد و‌هیکل و سنم واقعا عاصی شدم چه‌برسه اون طفل معصوما
پاسخ:
متوجه نشدم. از چی عاصی شدی.
ممنون بابت توصیه ی دلگرم کننده ای که خصوصی گذاشته بودی

ماشین پرنده

شاید نماد فرار از وضعیت غیرقابل تحمل موجود!

 

پاسخ:
تا حالا این جور بهش نگاه نکرده بودم
دختر ۷ ساله من هم آرزو داره فضانورد بشه و با یه پرس و جو ی میدانی متوجه شده که تو ایران نمیتونه فضانورد بشه برای همین میخواد تو ۱۵ سالگی بره امریکا تا فضانورد بشه،البته هی به من یادآور میشه که من برمیگردم پیش شما نگران من نشی یه وقتی،البته از لطف خانم انوشه انصاری که اولین فضانورد زن خانم ایرانی بودن هرجا که آرزوش رو بیان میکنه و بقیه بهش یه پوزخند نثار میکنند میگه خانم انصاری هم مثل من فکر میکنه،من میتونم
پاسخ:
پس لابد خیلی به دخترتون افتخار می کنین :)

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی