کوچ

کوچ

نویسنده ی این وبلاگ ظرفیت نظرات مخالف را دارد.
اما خون آدمی که نظراتش بوی نصیحت بدهد پای خودش است!

آخرین مطالب
دوشنبه, ۱۶ فروردين ۱۳۹۵، ۱۲:۴۴ ب.ظ

من و ورزش

معلم ورزش دوره ی راهنمایی ما خودش را خیلی جدی گرفته بود. از همه ی ما در سه رشته ی والیبال ، بسکتبال و بدمینتون آزمون گرفت تا ببیند چه کسی در چه زمینه ای استعداد و مهارت دارد و در همان رشته تمرین کند. تنها دانش آموزی که این حق را پیدا کرد تا خودش رشته اش را انتخاب کند من بودم چون در هر سه رشته به یک اندازه افتضاح بودم. در بسکتبال هیچکی به من پاس نمی داد، در والیبال همیشه نخودی و ذخیره بودم و در بدمینتون هم هیچکی یارم نمی شد. روزهای ورزش باران را آرزو می کردم چون همه باید توی کلاس یا نمازخانه می ماندند. از روزهای آفتابی متنفر بودم چون نظام آموزشی ما تشخیص داده بود که چند ساعت در هفته بالا و پایین پریدن زیر مانتو و مقنعه و عرق کردن و له له زدن برای سلامتی ما مفید است.  این در ذهنم جای گرفت که کلا من در ورزش استعدادی ندارم. بعدا که شنا را امتحان کردم فهمیدم این حرف چندان هم درست نیست و این که چند ورزش محدود برای فیزیک بدنی من مناسب نیست به معنای زیر سوال بردن کل استعداد جسمی من نیست. البته شنا را هم ادامه ندادم چون بلیط  گران استخرها و آب های آلوده با ورزش مستمر جور درنمی آمد. به علاوه ی این که صبوری لازم برای پروسه ی دراوردن مانتو و روسری، پوشیدن مایو، دوش گرفتن، دراوردن مایو، نصف و نیمه خشک شدن و پوشیدن دوباره ی تمام اون لباس ها را در رختکن های تنگ نداشتم.

اما من بالاخره ورزش محبوبم را پیدا کردم، یوگا. البته من از محضر یوگا برای اینکه ورزش معرفی اش کردم بسیار عذر میخوام. یوگا یک فعالیت روح، ذهن، بدن هست (اگر به روح اعتقاد ندارید می تونید بگید حالات روحی و روانی). اگر کسی یوگا را فقط فعالیتی برای بدن، لاغر شدن یا فرم گرفتن بدن ببیند هیچ وقت آن بهره ای که باید را ازش نمی برد و به هیچ کدام از رموزش هم آگاه نمی شود. یوگا یک روش زندگیست. یوگا یعنی تعادل در همه چیز. در یوگا یاد می گیری که با خودت و گذشته ی خودت در رقابت باشی. در نتیجه تو همیشه به فکر و در حال پیشرفتی و هیچ کمالی مد نظر نیست. در یوگا می فهمی که باید توانایی هایت را بشناسی و با توجه به توانایی هایت از خودت انتظار داشته باشی و هیچ وقت از این بابت شرمنده نیستی، چون مقایسه ای در کار نیست و درنتیجه خودت را همیشه دوست خواهی داشت. البته من هیچ کس را به یوگا کردن تشویق نمی کنم. چون یوگا مثل هر فعالیت و رشته دیگه ای باید با روحیه تو سازگار باشد. فقط می گویم یوگا ارزش تجربه کردن دارد.

پیش بینی می کنم کامنت یا فکری که از ذهنی می گذرد و می گوید" بابا این خبرها هم نیست. یوگی ها توهم می زنن!" و جواب من پیشاپیش اینه که اگر به مدت طولانی و بدون پیش فرض و موضع گیری زیر نظر یک استاد و مربی واقعی یوگا نکردی دهنت را ببند.

موافقین ۵ مخالفین ۲ ۹۵/۰۱/۱۶
آیبک

نظرات  (۱۷)

من با اینکه حرفه ای 5-6 سال تکواندو کار می کردم اما نه اینکه استعدادش نباشه، علاقه و انگیزه ادامشو نداشتم. اما در مورد یوگا خیلی شنیدم پدرم هم یک مدت یوگا کار کرد و تاثیر مثبت فوق العاده ای روی سبک زندگیش گذاشته بود، احتمالش هست که در آینده خودمم سراغ یوگا برم.
پاسخ:
5-6 سال حرفه ای؟! چقدر عالی! من یک مدت خیلی کوتاه تکواندو رو هم تجربه کردم
من یه مدت می رفتم ، مربیش خوب نبود!! یعنی اون حس در خود غرق شوندگی لازم رو در آدم القا نمی کرد! و بیشتر اوقات خوابم می گرفت من سر کلاس! واسه همین ولش کردم:/
ولی مربی ایروبیکم داره کارت مربی گری یوگا و پیلاتسشم میگیره و من فقط منتظرم کارت مربیگریش بیاد تا یوگا هم ادامه بدم:) 
یوگا برای من که اپسیلونی نمی تونم ذهنم رو متمرکز نگه دارم یه چیز لازم و ضروریه!
کلا ورزش هایی که تمرکزتم درگیر می کنه به نظر من بهتر از ورزشیه که فقط پدر بدن آدمو درمیاره :دی
پاسخ:
برای شروع هر کاری مربی و مشوق خیلی مهمه و تو یوگا مهم تر!
منم مثل تو آیبک جان توی ورزش مدرسه افتضاح بودم ولی بعد فهمیدم هیچ ذوق و شوقی توش نمیبینم که بخوام توش خوب باشم و یا خوب به نظر اون معلم دیوانه مون بیام ؛ هرکی میگه یوگی ها توهم میزنن حرف مفت زده , من خودم دوسال پشت سر هم روزانه یوگا تمرین میکردم و کلی از تنش و خستگی و افسردگی فصلیم با همین یوگا رفع شد و شنگولم کرد و مدیونشم و حالا هم پیاده روی میرم و فعالیت های فیزیکی و ذهنیم اینقدر زیاده که وقتش رو ندارم ولی اگر بازم وقت داشتم دوباره شروعش میکنم

پاسخ:
امیدوارم دوباره بتونی شروع کنی. برای تو که اثرات مثبتش رو دیدی کنار گذاشتنش واقعا حیفه
۱۶ فروردين ۹۵ ، ۱۳:۵۵ بلاگر کبیر ^_^
من یه مدت یوگا میرفتم..
راستش حوصلم سر رفت.خیلی یواشه :) پیلاتس رو بیشتر میپسندم اما اونو بدنم یاری نکرد.
حالا تصمیم گرفتم باز برم یوگا شاید کنارشم بدنسازی.یه کم که ذهن و بدنم راه افتاد بچسبم به همون پیلاتس.
پاسخ:
گفتم که باید با روحیه ات سازگار باشه. برعکس من حتی حاضر نیستم پیلاتش رو تجربه کنم. یک ورزش قرن بیستمی که هنوز آزمون هاشو پس نداده و تاریخچه ای نداره
همیشه دلم می خواست برم یوگا هیچ وقت نشد ..اما شنا را عاشقم :)
البته جدیدا  دلم می خواهد  رقص را جز ورزش بدانم بروم کلاس رقص ..خخخ
پاسخ:
رقص هر چی که هست چیز خوبیه حتما برو :)
ممنون از توضیحاتت :-) 
آره موافقم، ارزش تجربه کردن داره، ارزش ادامه دادن هم داره.
فقط یه سوال، الان شما که داری اینجا یوگا میری، لول بندی و سطح بندی هم دارین؟ یعنی همه باهم یه چیزو تمرین میکنن، یا تمرینای عمومی و اختصاصی جدا و مختص هر نفر دارین؟
منظورم چیزی شبیه به کمربندهای رنگیه تکواندو یا کاراته، قوانینه پیشرفته خاصی داره؟!
اینکه توی یوگا هرچی بیشتر پیشرفت بکنین ، حرکات و آموزشها پیچیده تر و اختصاصی تر میشه ؟
اینو بخاطر این پرسیدم که چندتا جواب مختلف از چند نفر اینجا شنیده بودم. و توی فیلمای خارجی باز یه سطح بندیه دیگه دیده بودم!
پاسخ:
من از یوگای کلاسیک می گم. انواع دیگه رو نه امتحان کردم و نه علاقه ای به تجربه اشون دارم. اگه منظور تو هم یوگای کلاسیکه سطح بندی هم داره و هم نداره. در واقع بیش تر پوزیشن ها رو همه می تونن برن اما اونی که بدن آماده ای داره تا فاینال حرکت میره و در سطحی دیگه به آرامش در حرکت هم می رسه اما بقیه هر کی در حد توانش.
من هم توی ورزش های گروهی زیاد استعداد ندارم ولی شنام خوبه و توی دبیرستان با شرکت توی مسابقات شنا نمره ورزشم 20 میشد :))
هرچند ایروبیک رو بیشتر از یوگا دوست دارم ولی در مورد یوگا باهات موافقم که یه فعالیت روح و ذهنه و بدنه و به شدت عالیه برای آرامش 
پاسخ:
من هم با همین گروهی بودن مشکل داشتم گویا.
متنتان آنقدر وسوسه برانگیز بود که خیلی زیر پوستی درحال تشویق شدن هستیم ; )
پاسخ:
امیدوارم اگه تجربه اش کردی تو ذوقت نخوره و بگی چه خوب که آیبک تشویقم کرد به یوگا
آره پنج شیش سال، کمربند مشکی دان دو هم دارم، منتها خیلی وحشیگری بود و فقط بخاطر اینکه خواهرم می رفت منم می رفتم که باهم باشیم(یعنی اهداف گذشته ام تو حلقم)
پاسخ:
:-)))
خیلی دوست داشتم تو یک ورزش رزمی یک چیزی بشم اما همین وحشیگریش با روحیه ام سازگار نبود
واقعا مربی خوووب خیلی موثره تو علاقه مند شدن و ادامه دادن یوگا، من مدت خیلی کوتاهی رفتم موقعی که جنوب بودم از بس که حال روحیم بد بود ولی چون اصلا و ابدا نتونستم با مربیش و افرادی ک تو کلاس شرکت میکردن ارتباط برقرار کنم نصه ولش کردم و شهریه امم سوخت :// 
اما من برعکس تو تو مدرسه تو همهء رشته ها موفق بودم طوری که هم معلم هم خودم گیج میشدیم کدوم رو انتخاب کنیم :)))) ولی والیبال رو خودم دوست نداشتم اما بستکتبال رو خیلی دوست داشتم ولی بعد از اینکه شش بار النگو و دستبند شکستم و گم کردم مامانم گفت فقط بدمینتون :)))))) ، بدمینتونم خیلی دوست داشتم یادمه تو دانشگاه موقع بدمینتون بازی کردن همچین باکتف خوردم زمین که هنوزم کتفم مشکل داره ... 
راجع به تعویض لباس برای استخر خیلی باهات موافقم ادم داغون میشه یعنی از لباس پوشیدن رو بدن نمدار متنفرم... زمستونها که اصلا مصیبت عظما ست
پاسخ:
ای بابا خب درمیاوردی طلا جواهراتت رو!
بدن نمناک اه اه! زمستونش یک جور زجره و تابستونش یک جور دیگه
یوگا تنها ورزشی بود که من می تونستم برم. مربیم فوق العاده بود در حدی که کمک می کرد کفشهامو دربیارم و توی کلاس در خیلی از حرکات کمکم می کرد و باعث شد آلرژی من تا حد بسیار زیادی بهبود پیدا کنه اما در نهایت وقتی یوگا رو مجبور شدم کنار بذارم دچار عواقبی شدم که هنوزم درگیرشم. بهرحال من خاطره خوبی از یوگا دارم:)
پاسخ:
من هم با مربیم رابطه ی ذهنی و عاطفی قوی دارم
انقدر قسمت اول این پست حرف دل منم بود،که باعث شد از خواننده ی خاموش بودن،بیرون بیام ;-) ساعتای ورزش مدرسه و تربیت بدنی دانشگاه همیشه واسم عذاب الهی بوده.یعنی اصلا توی تصورمم نمیگنجید ورزشی باشه که شاید من بتونم انجامش بدم.حتما یوگا رو امتحان میکنم.مررسیی از پیشنهادت :-)
پاسخ:
حتما ورزشی پیدا میشه که مناسب فیزیک و روحیه تو هم باشه. خواهش می کنم:-)
دلم میخواد برم....یوگا رو میگم...احساس می کنم بهش نیاز دارم...
یک باشگاه یوگا نزدیک خونه ی ما هست..اما فقط مخصوص خانم هاست. فرصت نمیکنم جای دورتری برم.
راستی چطوری میشه یک باشگاه یوگا رو از حالت تک جنسیتی خارج نمود؟
پاسخ:
چه طوری؟ خب میرید کلاس برای آقایون هم پیشنهاد میدید اگر متقاضی باز هم باشه احتمالا برای شما هم کلاس تشکیل میدن
نه ابدا...
تازه دارم به امتحان کردنش فکر میکنم!!
۱۹ فروردين ۹۵ ، ۱۶:۵۰ رها مشق سکوت
تو کل دوران مدرسه از ورزش متنفر و  فراری بودم. زنگای ورزش عذاب اورترین زنگها برام بود. اول دبیرستان دبیر ورزشمون بهم گفته بود نمره ی قبولی بهم نمیده ولی دلش سوخت و پایین ترین نمره ی اون سالم شد 15
تو دوران دانشگاهم دو تا تربیت بدنی رو با استادا صحبت کردم و نامه ی دکتر بردم و تحقیق ارائه دادم . همچین موجود ورزش دوستی هستم D:

الان چندساله که میخوام برم یوگا و هربار یه اتفاق میفته که نمیشه. به شدت نیاز بهش دارم و خیلی خیلی بهش معتقدم. از بعد عید خیلی بیشتر پیگیرش شدم و امیدوارم زودتر یه جای خوب پیدا کنم که با خیال راحت بتونم تا همیشه ادامش بدم
پاسخ:
منم امیدوارم مکان و مربی مناسب رو پیدا کنی و یادت نره که حتما علاوه بر کلاس تمرینات مرتب تو خونه هم داشته باشی
پاراگراف آخر خیلی خوبه. مخصوصا اون قسمت دهنت رو ببند! همیشه یه تعداد مزخرف پیدا میشن که اینجور وقتا انگشت اشاره شون رو بکنن تو چشم و آدم و بگن البته همیشه همینطورم نیست! با اینکه تو توی جای جای متن به روحیه و فیزیک بدنی اشاره کردی اما فکر میکنن اگه اینو بگن خیلی باهوش جلوه میکنن و لال از دنیا نمیرن!
من رقص دوست دارم. هماهنگی دست و پا و کمرم افتضاحه. اما مصرم که یادش بگیرم. چون بهم انرژی عجیبی میده. باید یه مربی خوب پیدا کنم :)
پاسخ:
من رقص دوست دارم اما ازون جایی که فکر می کنم همه بلدن غیر من روم نمیشه دنبال یاد گرفتنش برم
من بچه بودم ژیمناستیک کار میکردم ولی به دلیل نبودن مربی خانم از ی سطحی به بعد دیگه متوقفش کردم نمیدونم باله ورزش حساب میشه یا نه ولی خیلی دوس دارم امتحان کنم
پاسخ:
مهم اینه که تو دوست داری تجربه اش کنی. حالا ورزش هست یا نیست

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی